خۆشه‌ویستێ ، ئازیزێ …. له‌ کۆمێنتێکدا داوای کرده‌بوو شته‌یه‌ک سه‌باره‌ت به‌ خۆم بنووسم ، ئه‌م ده‌قه‌ فارسیم کاتی خۆی له‌ گۆڤاری ' هنگام ' دا بۆ پێشه‌کی وتووێژی ئاماده‌ کرد ، ویستم بیکه‌م به‌ کوردی ، به‌ڵام فارسیه‌که‌ی باشتره‌.

اعتراف نامه

من کامبیز کریمی ، نام پدر ابراهیم ، نام مادر خدیجه ، متولد 1374 به شماره شناسنامه 164 صادره از سنندج ، اعتراف میکنم از سال 1362 در نهایت بی شرمی مشغول ارتکاب عمل شنیع شعر سرودن هستم ، اعتراف می کنم از سال 1365 به محافل معلوم الحال در سنندج رفت و آمد داشته ام و عملا ً از سال 1368 عضو گروهک منحله شاعران کرد بوده ام .

من اعتراف می کنم تاکنون در نهایت قساوت و بی رحمی صدها شعر سروده ام ، در شب شعرهای داخلی و خارجی با نیت شوم و پلید شعر خوانده ام ، ده ها بار در رابطه با مقوله ضاله شعر سخنرانی کرده ام و وحشیانه به سیاق دوران تفتیش عقاید در خصوص اشعار دیگران قضاوت کرده ام و بالاخره ده ها شعر را از زبان کردی به زبان فارسی و از زبانهای دیگر به زبان کردی ترجمه کرده ام و همه ی این اعمال مجرمانه را در قالب کتاب و نوشته در سطح جامعه اشاعه داده ام ، که بخشی از آنها ضمیمه پرونده ام می باشد .

من اعتراف می کنم با افکار منحط کسانی همچون حافظ ، فردوسی ، نالی ، محوی ، مولانا ، گوران ، ناظم حکمت ، شاملو ، نیما ، گوته ، رافائل آلبرتی و خوان رامون خمینس آشنا هستم ، تحت تاثیر افکار آنان قرار گرفته ام و عملا در راه اشاعه آن اندیشه ها تلاش کرده ام و با شرمساری اذعان می دارم آنها را دوست داشته و متاسفانه دوست دارم . .

من اعتراف می کنم ، به خودم ، خانواده ام و جامعه ام به فجیع ترین شکل ممکن خیانت کرده ام ، چرا که در این چند سال عمرم اگر دنبال کارهای پر منفعتی مثل درست کردن فرفره یا باد کردن بادکنک می رفتم ، اگر دست به اعمال مجرمانه ای مثل نوشتن ، ترجمه کردن و سرودن نمی زدم و اگر کمی منطقی بودم ، حالا مجبور نبودم بر سر کرایه تاکسی مرافعه کنم ، مجبور نبودم برای دیر پرداخت کردن اجاره خانه ام هزار دلیل و برهان فلسفی بیاورم و می توانستم برای خودم هر ماه یک جشن تولد بگیرم یا حداقل یک پیکان مدل 47 هم سن و سال خودم داشته باشم .

من در نهایت شرمساری ، سپاسگزار همه ی آنهایی هستم که مرا می شناسند ، با اعمال مجرمانه ی من آشنا هستند ، اما هیچگاه در کوچه ، در پس کوچه ، در خیابان ، در ساندویچ فروشی و توالت عمومی یقه ام را نگرفته اند ، کتکم نزده اند و حتی سخاوتمندانه نوشته هایم را خریده اند تا دو تومان دستگیرم شود .

اینک که گوشه ای از پرونده ای ننگین من به استحضار مردم شریف می رسد ، خاضعانه از همه ی آنها طلب عفو و بخشش می کنم و تمنا دارم دست مرا گرفته و به آغوش زندگی سرشار از امید و اقتدار روزمره بازگردانند ، هر چند ممکن است امیدی به نجات من از این منجلاب فساد و تباهی نباشد ، و از جوانان عزیز می خواهم سرنوشت مرا آیینه ی عبرت کنند و راه راست را برای خود انتخاب کنند .

من کامبیز کریمی ، نام پدر ابراهیم ، نام مادر خدیجه ، متولد 1374 به شماره شناسنامه 164 صادره از سنندج ، در نهایت عقل – عقلی که هرگز وجود انرا بالفعل احساس نکرده ام – این سطور را نوشتم و به خداوند سوگند می خورم هیچگونه فشار و ارعابی در کار نبوده است و البته تمام عواقب بعدی آنرا بر عهده می گیرم.

بەڕاستی وایە

ok

سڵاو

nazar

کۆمێنتی بێ‌ناو